Tradycyjne podejście do współpracy interdyscyplinarnej w zasadzie oznacza każdą formę współpracy 2D w tym rysunek na papierze, DWG lub PDF albo jakiekolwiek inną formę 2D. To podejście można scharakteryzować następująco:

  • Ograniczona koordynacja → cały przepływ polega zbytnio na pracy manualnej i chęci współpracy między stronami.
  • Ciężka konwersja danych → cały przepływ oparty jest na formatach pośredniczących, więc podczas konwersji danych następują poważne straty informacji.
  • Brak wykorzystania cudzych danych → ze względu na różnice dokumentacji otrzymane dane nie mogą być dalej wykorzystywane w praktyce.
  • Brak kompleksowej koordynacji → ze względu na naturę 2D projekt nie może zostać skoordynowany w jednym zintegrowanym środowisku.
Jakie są cechy tradycyjnego podejścia?